In een wereld waarin we constant worden blootgesteld aan perfecte plaatjes, is lichaamsacceptatie ver weg. Het makkelijk om de weg kwijt te raken in vergelijkingen. Maar uiteindelijk hebben de dingen in het leven alleen de waarde die wij er zelf aan geven. Dat geldt ook voor sociale media: het gaat er niet om wat het platform is, maar hoe jij het gebruikt.
We gebruiken sociale media vaak als een meetlat voor ons eigen geluk. We scrollen langs foto’s van ‘vrienden’ die altijd op vakantie lijken te zijn, met een egaal bruinde huid en haar dat zelfs na een duik in de zee nog perfect valt.
Ondertussen kijken we naar onze eigen strandfoto en zien we alleen de verbrande schouders of het badpak dat we kozen omdat die ene lijnpoging mislukte. We zijn onszelf massaal gaan vergelijken met een standaard die vaak niet eens echt is.
Dit streven naar perfectie zie je overal terug:
Als fervent saunabezoeker heb ik inmiddels heel wat naakte lichamen gezien. En de waarheid? De ‘perfecte’ Instagram-lijven die ik daar ben tegengekomen, zijn op twee handen te tellen. Vaak waren die lichamen bovendien flink ‘verbouwd’, iets wat ik persoonlijk niet eens aantrekkelijk vind.+2
Wie zijn geluk afmeet aan een perfect lichaam, voert een strijd die niet te winnen is. Je lichaam is simpelweg het huis waarin je geest woont—niets meer en niets minder. Het is een cadeautje, ook al krijg je soms een cadeautje waar je niet direct om hebt gevraagd.
Mijn advies? Zorg goed voor je lichaam en wees tevreden met hoe het eruitziet. Uiteindelijk gaat het om wat er vanbinnen leeft, en dat is altijd mooi. Als je iets aan jezelf wilt veranderen vanuit rust en zelfliefde, is dat prima. Maar doe het nooit uit onvrede over wat een ander ervan zou kunnen vinden. Smaken verschillen en veranderen continu; je zult nooit iedereen tevreden kunnen stellen.
Het is een paradoxale tijd: we zijn nog nooit zo verbonden geweest, maar voelden ons zelden zo onzeker over ons eigen spiegelbeeld. We vergeten vaak dat de perfectie die we op onze schermen voorbij zien komen, een zorgvuldig geregisseerde momentopname is, die meestal mijlenver afstaat van de dagelijkse realiteit. Een lichaam dat ‘af’ is, bestaat simpelweg niet, omdat een levend lichaam altijd in beweging is; het ademt, herstelt, groeit en veroudert. Wanneer we ons geluk laten afhangen van de goedkeuring van vreemden of het aantal hartjes onder een foto, geven we de sleutels van ons ‘huis’ weg aan mensen die er niet eens wonen.
Lichaamsacceptatie geeft echte rust. En dat ontstaat pas wanneer je stopt met het verbouwen van je uiterlijk om te voldoen aan een smaak die morgen alweer achterhaald kan zijn. Je lichaam is geen tentoonstelling voor de buitenwereld of een instrument om anderen mee te plezieren. Het is de veilige haven voor je gedachten, je dromen en je herinneringen. Als we leren om met mildheid naar onze imperfecties te kijken — die littekens en rimpels die ons levensverhaal vertellen — ontdekken we dat de meest waardevolle filters niet digitaal zijn, maar voortkomen uit zelfrespect. Uiteindelijk is een tevreden geest de mooiste bewoner die je je huis kunt wensen.
Deze tekst over lichaamsacceptatie is ook te beluisteren als Shortcast met toepasselijke muziek:
Merk je dat je vaker bezig bent met hoe anderen naar je kijken dan met hoe jij je vanbinnen voelt? Je hoeft die strijd om je ‘huis’ weer eigen te maken niet alleen te voeren. Tijdens een vrijblijvend intakegesprek kijken we samen hoe je de rust in jezelf kunt terugvinden, los van het perfecte plaatje op social media