‘Het leven begint daar waar mijn comfortzone eindigt’. Het is een van mijn favoriete tegeltjeswijsheden. Daarmee daag ik mezelf regelmatig uit, om iets te doen wat ik nog nooit heb gedaan. Of wat ik spannend of zelfs eng vind om te doen. Waarom doe ik dit?
Toen ik de leeftijd van veertig jaar begon te naderen, en ja dat is ook alweer een tijdje geleden, betrapte ik mezelf op een gedachte. Namelijk ‘er zijn steeds minder dingen die ik voor het eerst doe’. En dat vond ik jammer. Want ken je dat gevoel nog, dat je als kind vaak ervaarde. Alles was een avontuur. Een nieuwe klas, een nieuwe school, leren zwemmen, verhuist en dus nieuwe omgeving en nieuwe vrienden.
Later voor het eerst verliefd en een relatie. Voor het eerst intiem zijn met iemand. Samen op vakantie, en daarna zelfs ver weg naar een land met een totaal andere cultuur. Dan samenwonen en misschien trouwplannen. Nou, ik denk dat je het gevoel nu wel gecreëerd hebt. Of in ieder geval weet welk gevoel ik bedoel.
Dat avontuur van de eerste keer iets doen, die momenten, die eerst zo makkelijk voorbij komen, die worden later als je ouder bent, minder en minder. Je hebt een baan, je hebt een partner, je hebt vaak een favoriet vakantieland, waar vaak komt. En dus de taal en de cultuur kent. Je hebt misschien opgroeiende kinderen die je af en toe verrassen, maar voor de rest kun je nu al uittekenen hoe de rest van je jaar er ongeveer uit gaat zien. Je weet bij wijze van spreken nu al wie er aan het kerstdis zitten. En wat er op het menu staat.. Voel het gevoel van sleur al ?
Zo rond mijn veertigste had ik ook dat punt bereikt. Getrouwd, in mijn werk ook het hoogste bereikte, dus geen uitdagingen meer, en ook al een groot deel van de wereld gezien. Ik heb geen kinderen en dan zijn verre reizen een stuk makkelijk. Oja, ik had dus ook geen kinderen die voor verwondering en verrassingen zorgde.
‘Zo, dit was het dus. Vanaf hier wordt het dus alleen maar minder’, besloot ik destijds. Lichamelijke aftakeling, uiteindelijk ook minder relevant op mijn werk, en dus ook minder inkomen. En dus minder te besteden. Waaraan trouwens ook? Ik had de halve wereld al gezien!
Voel het duister gevoel en depressiviteit toenemen? Nou, mij destijds wel. Sterker nog, ik stapte in een depressie, zonder dat ik het zelf door had. Ik ging steeds vaker zwaar en ingewikkeld doen. Ik had ook steeds meer ergens zin in. Ik met een fles wijn op de bank voor de buis was al prima voor mij. En ja, die fles ging op. Soms opende ik dan een tweede.
Mijn zelfbeeld was sinds mijn jeugd al niet zo best. Ik vond mezelf waardeloos, mislukt en ook nog een oplichter. Eens zouden ze iedereen er achter komen dat ik helemaal niet zo goed was als iedereen dacht. Dat ik ook maar wat aanrommelde en prutste:
Dit hield ik zo’n tien jaar vol. Vaak is er een ernstige voorval nodig om iemand uit zijn sleur te sleuren. En dat was bij niet anders. Mijn bloeddruk was tot gevaarlijke hoogte gestegen, wat niet gek was met mijn drankgebruik. Ik was veel te dik. En mijn vrouw was mijn zwaar en depressief gedrag ook beu en zei dat ze wilde scheiden.
Ik was radeloos, zat zo diep in de put dat ik zoals de Engelsen zeggen ‘hit rock bottom’. Voor mijn gevoel kon ik niet dieper zakken. De pijn van mijn overtuiging dat ik helemaal mislukt was, want weer een relatie op de klippen gelopen, was zo groot dat ik besloot dat ik het anders wilde. Ik wilde dit leven niet langer meer. Die sleur van vijftig tinten grijs. Ik wilde weer kleur, ik wilde weer leven.
En dus ging ik aan de slag. Ik volgde coaching en trainingen, ik las boeken, keek documentaires, liet me inspireren door anderen zoals Joe Dispenza, Eckart Tolle, Boeddha, Lao Zu, Osho en vele anderen.
En ik keerde de blik naar binnen. En wat ik daar zag, was prachtig. Zoveel talenten en kwaliteiten! En een deel daarvan gebruikte ik niet eens. Ook daarmee ging ik aan de slag en ik volgde een opleiding tot coach. Want dit moest iedereen weten, en ik zag het als mijn taak om dat zoveel mogelijk mensen dat duidelijk te maken.
Beetje bij beetje veranderde mijn kijk op het leven, beetje bij beetje veranderde mijn gedrag, beetje bij beetje stapte ik uit mijn depressie kreeg mijn leven weer kleur. Elke keer dat ik een boek las of een documentaire zag of me liet inspireren. Of iets deed waar ik weerstand tegen ervaarde. Zoals in een ijsbad stappen. Elke keer leerde ik iets.
Heb je ‘m al door? De boodschap die ik met dit verhaal wil overbrengen? Stel dat ik nog tien jaar in die sleur was blijven hangen. Dan was ik gescheiden, was mogelijk nog meer gaan drinken om het verdriet van het verlies van mijn huwelijk en een fijne vrouw niet te hoeven voelen. En had mijn gezondheidsproblemen erger gemaakt. Met mogelijk hartproblemen tot gevolg. Misschien had ik een nieuwe relatie gekregen, waar ik dezelfde fouten als in mijn huwelijk zou herhalen. Zoals ook ik ook de rest van mijn leven deed. Want ik had niks geleerd.
Als je blijft doen wat je altijd doet, dan zal het resultaat ook altijd hetzelfde zijn. Als je altijd 1 + 1 doet, is de uitkomst altijd 2. Pas als je een keer 1 + 2 doet, krijg je een andere uitkomst. Of je dat een fijn resultaat vindt? Geen idee, maar dat weet je pas nadat je het resultaat ervaart. Dus een keer iets anders uitprobeert.
En geloof me, dat andere wegen inslaan, dat vond ik doodeng. Want in mijn comfortzone voelde ik pijn, onzekerheid en me depressief. Maar die gevoelens kende ik, daar voelde ik me thuis. Ik wist wanneer ik ze kon verwachten. Maar wat was er buiten die comfortzone? Misschien nog wel meer pijn en onzekerheid.
En soms is dat ook zo. De weg van Persoonlijke Ontwikkeling ligt niet vol met heerlijk geurende rozenblaadjes. Het is soms ronduit ongemakkelijk en pijnlijk. Ik noem dat groeipijnen. Baby’s hebben die ook. Dan maken ze een groeispurt, en dat doet pijn. Dan huilen ze de hele tijd. Wij groeien ook als we aan persoonlijke ontwikkeling doen. En dat doet soms pijn.
Maar ik kan je uit eigen ervaring vertellen, dat het wel waard is. Ik ben honderden keren de verkeerde of een doodlopende straat ingeslagen. Dat hoort er ook bij. Uiteindelijk heb ik wel de juiste weg voor mij gevonden. En nu leef ik het leven dat ik graag wil leven. Eigenlijk al heel mijn leven wilde leven….
Deze tekst is ook als podcast te beluisteren. Met toepasselijke muziek.