Recept om ruzies te voorkomen 

In het ene moment ben je nog in harmonie met elkaar, het volgende moment is de vlam in de pan geslagen. Verwijten vliegen over en weer, er wordt geschreeuwd naar elkaar en soms zelfs met deuren geslagen of met dingen gegooid. Telkens als dit gebeurt wordt een stukje van de band die jullie samen hebben afgebroken. Totdat er een moment komt dat die band weg is. Dat is te voorkomen.

‘Het leven is simpel’ Het is een van mijn geliefde mantra’s. Want het is waar. Het leven is supersimpel. En oh oh… wat weten we er soms een ingewikkelde chaos van te maken. Met alle pijn en verdriet van dien… 

Stel je voor dat een vriendin van mij vond dat ik iets gezegd heb wat zij vervelend vond. Wat precies is, dat doet het er niet toe. Het kan zijn over de rok die ze droeg, haar nieuwe kapsel of dat ze een paar kilootjes is aangekomen. Of dat ik gezegd heb dat ze iets stoms heeft gedaan. Het kan werkelijks van alles zijn.  

Ze vind mijn uitspraken zo vervelend, dat ze  er maar aan blijft denken. Het lukt haar niet om die uitspraak -zoals dat tegenwoordig populair heet- los te laten. Die uitspraak die ik heb gedaan blijft haar haar bezig houden. Dagenlang.   

Stoomafblazen

Nou, als zoiets zwaar op je maag ligt, dan wil je dat graag bespreken met een ander. Even stoom afblazen. Een uitlaatklep. En ook even kijken hoe die ander er over denkt. Vaak zoeken we dan -bewust of onbewust-  gelijkgestemden uit, want dan krijgen we tenminste gelijk. Hij of zij is het helemaal met ons eens. We zitten in zo’n situatie niet te wachten op iemand ie zegt ‘waar maak je druk om zeg’. Of ‘Los het zelf even op, ja’. Nee, we willen graag dat iemand zegt ‘Heeft ie dat gezegd? Nou ja zeg. Het lef. Wie denkt John wel dat ie is?’ 

Mijn vriendin besprak het met haar geliefde, en die verwonderde zich over mijn uitspraken. Het is toch wel héél raar dat John dit zegt. Wat wil hij daarmee nu bereiken? Hij schudde zijn hoofd in onbegrip. En gaf zijn vriendin gelijk. Dit was totaal onnodig geweest. Dat had John beter voor zich kunnen houden.  

Ik was hier helemaal niet bij betrokken, bij wat zij bespraken en welke conclusies ze trokken. Ik was zelfs hier onwetend van. Ik kreeg slechts de conclusie die beiden hadden getrokken medegedeeld.  

Band bekoeld

De meeste mensen gaan zich dan verdedigen ‘Ja, maar wacht even. Zo bedoelde ik dat niet’. Dat wordt echter niet geaccepteerd, want de ander heeft alles al doordacht en zijn conclusies getrokken. Uiteindelijk zullen stemmen zich verheffen en verwijten over en weer vliegen.  

De relatie bekoelt in rap tempo.  En dat is erg jammer… en zo onnodig 

Want is er gebeurd? Mijn vriendin had een niet-fijn gevoel na een uitspraak van mij. Dat gevoel had ze zelf gecreëerd, na aanleiding van een gedachte. Want zo werkt ons brein. Je hebt een gedacht en daarop creëer je een gevoel. Welk gevoel dat is, is voor ieder persoon anders.  

Stel je voor dat ik iets gezegd had over haar gewicht. Dan had ze zich onzeker kunnen voelen, door een gedachte als ‘Ojee, ben ik nu alweer aangekomen?’. Of gekwetst, met een gedachte als ‘Zie je wel, hij vindt me niet leuk. Want ik ben lelijk’. Ze kan ook boosheid gecreëerd hebben door te denken ‘Wie denk John wel dat ie is, dat hij dit zo zegt’. Of weerstand door te denken ‘Nou, kijk eens naar jezelf John. Jij met je dikke buik’.  

Maar ook fijne gevoelens zou mijn vriendin kunnen creëren door mijn uitspraak. Gevoelens van warmte ‘Wat fijn dat John zo goed oplet’. Of van opluchting ‘Ik dacht het zelf al, fijn dat John het nu bevestigd’. Of van daadkracht ‘Daar ga ik meteen mee aan de slag. Morgen weer hardlopen’.  

Allemaal andere gevoelens, maar nog steeds dezelfde uitspraak. Kortom, ik ga niet over de gevoelens van mijn vriendin. Daar gaat ze zelf over. Want: De gevoelens van mijn vriendin zijn…. Van mijn vriendin. Ze heeft ze zelf gecreëerd, Met een gedachte.  

Het maakt dus niet uit wat iemand zegt. Alleen hoe jij er op reageert. En hoe je op reageert, dat is jouw keuze. Niet van degene die de opmerking had gemaakt.  

Als je dit accepteert, dan wordt het leven ineens supersimpel. Dan vraag je jezelf bij elk naar gevoel af ‘wat heb ik gedacht’. En vervolgens denk je iets anders, iets leuks. En hopla, je hebt een leuk en fijn gevoel. En als bonus ben je alleen met jezelf bezig, en niet met de ander. Zo kom je nooit in een conflict terecht, want je zoekt de oorzaak van je gevoelens bij jezelf. Terecht.  

Feedback geven

Ik geef in mijn privéleven zelden feedback aan mensen. Ik ga eerst aan de slag met de gevoelens die ik heb gecreëerd. Als ik dat heb gedaan, blijft meestal teleurstelling over. En als ik dat gevoel ook doorleefd heb, blijft er rust over. Dan heb ik geen behoefte meer om de ander van feedback te voorzien. 

Heel af en toe doe ik dat wel. Als ik denk dat het voor die ander fijner is om zijn of haar gedrag te veranderen. Dat hij of zij dan een fijner leven heeft. Zie je het verschil? Nu draait het niet meer om mij, dat ik een gedragsverandering wens omdat dit fijn voor mij zou zijn. Het draait om de ander. Dat zijn of haar leven fijner wordt.  

Als je dit toepast, dan blijven al je relaties schoon en in harmonie

Als je dus boosheid, irritatie, jaloersheid of welk ander gevoel voelt opkomen, besef je dan dat je dit zelf doet. Dat wordt niet door de ander veroorzaakt. En richt je dus ook op jezelf. Niet op de ander.  

Podcast

beheerder

beheerder

Leave a Replay

Over John

Als Eclectisch coach is John niet gebonden aan één manier van coaching. Als allround coach combineert hij intuïtie en eigen ervaringen met bestaande instrumenten en methodieken.

Recent Posts

Follow Us