Ik deed het. Ik werd voor een tijdje boeddhistisch monnik. En ik kan je vertellen: ja, een retraite kan je leven veranderen – maar niet op de manier die je misschien verwacht.
Samen met mijn vrouw en onze leraar, een Thaise boeddhistische monnik, trok ik door India. Onze retraite bestond uit twee delen. Eerst bezochten we de belangrijkste plekken uit het leven van Boeddha: de plek waar hij geboren werd, waar hij zijn eerste toespraak hield, waar hij zijn dood aankondigde en uiteindelijk stierf. Op elke locatie hielden we ceremonies. We zongen mantra’s, mediteerden, plakten bladgoud op beelden van Boeddha en legden oranje doeken over een slapende Boeddha, terwijl we Sanskriet prevelden.
Het tweede deel van de retraite vond plaats in Bodhgaya, de plek waar Boeddha verlichting bereikte – onder een Bodhiboom die daar, of in ieder geval zijn nazaat, nog steeds staat. Op die plek werd ik ingewijd als monnik. Mijn hoofd werd kaalgeschoren, inclusief mijn wenkbrauwen. Vanaf dat moment droeg ik het bekende oranje gewaad en leefde ik volgens tien strikte regels. De belangrijkste? Geen seks (ook niet aan denken), geen alcohol of andere verdovende middelen, geen dieren doden, geen muziek, dans of zang.
Het leven als monnik is simpel, maar niet makkelijk. Je staat op om vijf uur. Zingt mantra’s. Om zes uur ontbijt. Om elf uur lunch – en dat is meteen je laatste maaltijd van de dag. De rest van de tijd? Mediteren. In de tempel. Onder de Bodhiboom. Urenlang, elke dag opnieuw.
In het begin is het onrustig. Je gedachten dwalen af, je lichaam protesteert. Maar na een paar dagen voel je een enorme rust over je heen komen. Geen nieuws, geen social media, geen prikkels van buitenaf. In plaats daarvan: ruimte in je hoofd. Helderheid. Oplossingen voor levensvragen die je al jaren met je meedraagt, ploppen ineens omhoog.
En ik zag het ineens zó helder: de manier waarop wij leven – altijd maar rennen voor geld, voor spullen, voor status – het is totale onzin. Als monnik had ik niks. Geen geld, geen bezit. Ik leefde van wat mensen me gaven – en gaf dat ook meteen weer door. En weet je wat? Ik was tevreden. Sterker nog: het was bevrijdend om niks te hebben.
Voor de mensen die zich afvragen: “Was het ook spiritueel of mystiek?” Het antwoord is ja. Ik heb de aura van mijn leraar gezien – lichtblauw, meebewegend met zijn lichaam, alsof het een scène uit een psychedelische muziekvideo uit de jaren 70 was. En terwijl ik mediteerde in een kakofonie van mantra-zingende monniken, zag ik achter mijn gesloten ogen het geluid bewegen in golven. Magisch.
Dus ja, als je rust creëert, je terugtrekt en naar binnen keert – via meditatie of een retraite – dan krijg je ervaringen die je in het dagelijks leven vaak mist. Je vindt antwoorden op vragen die je jezelf anders niet eens stelt.
De hamvraag: heeft een retraite zin? Zeker weten. Maar alleen als je er daarna ook iets mee doet. Want als je thuiskomt en meteen weer begint met rennen voor geld, status en bezit, dan is wat je geleerd hebt zo weer verdwenen. Dan kun je elk jaar wel op retraite gaan – maar dan blijft het bij een uitje.
Ik zie het om me heen: mensen die jaarlijks op retraite gaan, maar niets veranderen in hun leven. Ze ervaren even rust, maar vallen daarna terug in oude patronen. Dat is zonde. Want de echte kracht van een retraite ligt in wat je ermee doet nadat je weer thuis bent.
Dus: voer wat je ontdekt over jezelf ook echt door in je leven. Zodat het rustiger, rijker en fijner wordt. Zodat je de rust die je daar vond, ook hier kunt ervaren. En wie weet… misschien hoef je dan wel nooit meer op retraite. Omdat je het elke dag leeft.
Je kunt deze tekst ook beluisteren als podcast. Met toepasselijke muziek: