Mag je tegenwoordig jezelf nog ongelukkig voelen? ‘Nee!” zo schreeuwen de duizenden zelfhulpboeken en evenzoveel coaches. Geluk is maakbaar, volgens hen. Dus verander je gedachten, denk positief, en alles komt goed.
Dat klopt toch, zou je in eerste instantie zeggen? Het is toch veel beter om positieve gedachten te hebben. Want daarmee creëer je positieve gevoelens.
Als ik ’s morgen de gordijnen open doe en ik zie een grauwe dag, en vervolgens denk ik ‘Bah, weer zo’n typisch Nederlandse regendag. En nu is het nog druk op de weg ook’ dan begin ik niet lekker aan mijn dag. Het wordt niet leuk, want dat gevoel sleep ik de hele dag met me mee. Maar als ik denk ‘wat fijn voor de natuur!’, dan wordt het veel leuker. En de rest van de dag ook!
Dus ja, positieve gedachten zijn veel leuker om te hebben. En dat kun je trainen, door steeds anders naar een situatie te kijken. Niet het negatieve zien, maar het positieve eruit te pikken. Zoals ik zojuist deed met de typische Nederlandse regendag.
Dus ja, doet dat. Alleen, veel van die zelfhulpboeken en coaches overdrijven dat nogal. Alsof door alleen maar positief te denken je leven verandert in een gelukkige staat van zijn. Je als een verlicht persoon door het leven gaat.
Maar… wat als dat nou niet lukt? Als je jezelf een tijdje ongelukkig voelt? Ja, dan is er iets mis met je! Nee, dat kan niet, dat moet je te aller tijden zien te voorkomen. Dus gaan we van festival naar festival, elk weekeinde een feest, hup nog maar een pilletje erin, of een lijntje…. Want ja… het leven moet wel leuk zijn! Anders ben je mislukt!
Pfoe, dat lijkt me vermoeiend, zeg. Elke weekeinde feesten. En maar roepen dat het goed met je gaat! Want ja, je bent toch op dit feestje. En je voelt je goed, ook al komt dat door een pilletje. Dus wat is er mis mee?
Nou, allereerst sloop je jouw lichaam. Want al denk je dat je aan het ontspannen bent, want je hebt het leuk en gezellig, dat is niet zo. Je lichaam is druk om al die spullen die jij in je lichaam gooit te verwijderen. Plus, je brein staat constant aan. Je creëert stress, ook al ervaar je dat niet zo. Dus na z’n festival hoor je eigenlijk te gaan rusten. Maar dat doen we niet, want dat andere evenement wacht: Werken. En dan vinden sommigen het gek dat ze na verloop van tijd burn-out-achtige klachten krijgen. Want ze zijn toch leuk bezig? Ze hebben lol, plezier!
Daar komt nog bij dat deze feestvierders al het vervelende dat in hun leven gebeurt wegduwen. Het mag er niet zijn, want dan is het leven niet meer leuk, en als dat gebeurt dan bij jij mislukt. Dan is je leven mislukt. Het jammeren van al die teleurstellingen en verliezen die je niet doorleefd, is dat je ze opspaart. Ze blijven net zo lang bij je totdat je ze aandacht geeft. Dus na verloop van tijd is één pilletje niet meer genoeg, om dat goede gevoel te krijgen. Je hebt er twee nodig, drie misschien wel.
En er komt een moment dat ze zich niet meer weglaten drukken. Dan voel je om het minste al je tranen branden. En dat wil je ook niet, dus stop je die tranen ook weer weg. Met als gevolg dat je stopt met voelen, je leven vervlakt en wordt grijs. Eenzaamheid slaat toe en op een gegeven moment stap je in een depressie. Voel je jezelf doorlopend ongelukkig, dat wat je net niet wilde.
Nou, je weet vast wel wat ik nu ga zeggen. Nee, het leven is niet altijd leuk. Je plannen lopen mis, je wordt ontslagen, een goede vriend verbreekt de vriendschap. Of je relatie loopt op de klippen, of een dierbare overlijdt. Nee, dan is het leven niet leuk. Mag je dan een tijdje ongelukkig voelen? Natuurlijk, daar is niks mis mee.
En nee je hoeft dan ook niet meteen naar een coach of psycholoog. Je brein en je lichaam weten al wat ze te doen staat. Hoe dit verlies te doorleven. Door rouwen. En dat betekent niet altijd dat er tranen vloeien. Nee, maar voel je verdriet, laat het maar toe.
Je hoeft alleen maar een coach op te zoeken als dit je niet lukt, als je vastloopt. Vaak is dat omdat je een overtuiging hebt over verdriet. Dat dit zwak is. En dat kan je dan samen met die coach of psycholoog oplossen. Zodat je weer contact maakt met je verdriet. En dat is fijn. Weet je nog de laatste keer dat je gehuild hebt? Kun je nog herinneren hoe je naderhand voelde? Een beetje meer opgelucht. Fijn is dat, he
Heb ik hier nu gezegd dat het fout is om elke week te feesten? Nou, misschien wel. Het ligt aan de reden dat je dat doet. Doe je dat om het leven te vermijden, met name de niet zo fijne zaken in het leven? Dan is elke week feesten geen goed idee. Net zo min als elke avond uren Netflixen of in een sportschool te hangen. Dat is escapisme. Je vermijdt het ware leven, zoals Doe Maar al ooit zong. En dat doen we allemaal een beetje, dat escapisme. Kijk maar eens in jouw leven hou je dat doet…
Je kunt deze tekst terugluisteren als podcast. Met toepasselijke muziek: