Ik heb een diagnose. Een stoornis. En nu?

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Ik las onlangs op Facebook een update van iemand die schreef ‘ik heb een eetstoornis’ en dacht meteen: ‘Ach wat jammer. Nu heb je twee problemen in plaats van één. Je eet niet goed, en nu is er ook nog iets mis met je’.  Die diagnoses (stickertjes noem ik ze) zijn niet erg behulpzaam in het oplossen van wat er mis is.

In mijn coachpraktijk komen die stickers met de regelmaat van de klok voorbij. ADHD, ADD, PDDNOS, autisme, hoog-sensitief of narcistisch, depressief etc etc.  Allemaal diagnoses die staan in de DSM 5, de bijbel van de psycholoog. Maar waarom moet jij ze weten? Wat schiet jij op met zo’n diagnose?

Ik heb eens tijdens een training die ik gaf naast een jongeman gestaan die heel druk deed. Ik had er geen last van, maar op een gegeven moment zei de jongeman tegen me ‘Ja, sorry hoor. Ik doe druk, maar ik heb nu eenmaal ADHD’. In plaats van te knikken en te accepteren dat de jongeman dat dacht, deed ik iets doms.

Woest!

Ik zei tegen hem ‘Ik heb onlangs een stuk van een psycholoog gelezen waarin hij stelt dat ADHD niet bestaat’.  

De jongeman ontstak ik woede, hij stond op het punt om mij aan te vliegen en een pak rammel te geven. Daar had ik geen zin in en dus draaide ik me om en liep weg. Zo bleef hij achter in woede, en zonder mij kon de jongeman die beter laten zakken. In plaats van te op mij koelen.

Waarom werd hij zo boos?

Al een hele tijd verklaarde de ADHD zijn gedrag. Hij deed druk en dat lag aan de ADHD. Hij kreeg er zelfs medicatie voor. Zonder die medicatie kon de ADHD zijn gang gaan en dan deed hij nog drukker.

En pakte ik ineens zijn diagnose af door te stellen dat die niet bestond.  Nu was zijn drukke gedrag niet meer verklaard. Nu was hij er zelf verantwoordelijk voor zijn drukke gedrag, niet de ADHD.

En dat zou betekenen dat hij niet druk hoeft te doen. Ja, het is voor hem lastiger dan voor een ander, want hij heeft meer energie. Maar hij zou dat wel kunnen besluiten, dat minder druk doen.

Ik had het stickertje ‘ADHD’ van hem afgepakt. En dat was heel gemeen van mij.

Nog veel erger

Maar er is nog iets ergers aan die diagnoses, dan dat mensen zich achter zo’n stickertje verschuilen en geen verantwoordelijkheid nemen voor hun gedrag.

Ze prenten zich in dat er iets mis is. Mis met hun brein. Mis met hunzelf. Als je steeds maar blijft verklaren dat je te weinig eet met de woorden ‘Tja, ik heb nu eenmaal een eetstoornis’, zal er ten eerste niets veranderen. Je verschuilt je achter je diagnose, het ligt niet meer in jouw handen. Nu ben je veilig en nu hoef je niks meer. Want alles is immers verklaard. Je hebt een (eet)stoornis.

Ten tweede heb je nu twee problemen. Eerst at je te weinig of te veel. Nu is er ook iets mis met je. Terwijl je alleen een gezonde oplossing hebt gevonden voor een ongezonde situatie. Er is een reden dat je teveel of te weinig bent gaan eten, en die reden is niet dat er iets mis met je is. Je hebt een tijdlang in een situatie verkeerd die helemaal niet fijn voor je was. En je oplossing was: Teveel of te weinig eten.

Diagnose

Geen diagnose

Het is dus veel makkelijker om te je te focussen op wat die situatie is, en hoe dat op te lossen, dan vast te stellen dat je een stoornis hebt. Want met die vaststelling daar kan je niet zoveel mee.  Focus  je op jouw herstel, en hoe je dat gaat doen. In plaats van dat er iets mis met je is.

Dat is overigens hard werken. Ik schrijf het zo in twee zinnen op, maar zo makkelijk is het niet. Een eetstoornis is een depressie. Je hebt ooit eens besloten dat je geen pijn of verdriet meer wilt voelen, vanwege een pijnlijke of verdrietige gebeurtenis.

Alleen kunnen wij niet zo goed één gevoel uitschakelen. We schakelen dan alle gevoelens uit. Ook de leuke. Dat niet-voelen heb je heel lang volgehouden, en uiteindelijk om nog iets te voelen, besloot je jezelf uit te hongeren. Of veel te veel te eten.

Zo ga ik te werk: Ik stel mijn diagnoses voor mijzelf, die deel ik niet met jou. Ik ga met jou aan de slag met wat er niet werkt. En samen lossen we dat op, met oplossingen die jij bedenkt.

Wil jij dat ook graag? Vraag dan een vrijblijvende en gratis intake aan. Maken we kennis en dan kun jij achteraf bepalen of je een coachtraject met mij aan wil gaan of niet.

beheerder

beheerder

Leave a Replay

Geef een antwoord

Over John

Als Eclectisch coach is John niet gebonden aan één manier van coaching. Als allround coach combineert hij intuïtie en eigen ervaringen met bestaande instrumenten en methodieken.

Recent Posts

Follow Us