fbpx

Rouw en verlies

Rouw en verliesHet verlies van iets of iemand in ons leven; we krijgen er vroeg of laat allemaal mee te maken. Iemand overlijdt. Een scheiding. Of je raakt niet zwanger, terwijl je een heel graag een kind wilt. Of dat erfstuk van Opa valt en is onherstelbaar beschadigd. Hoe ga je om met dat verlies? En de rouw om wat je verloren bent?

Onlangs is een dierbare collega van me overleden. Jong nog: 43 jaar. Hartstilstand, in een coma geraakt en niet meer wakker geworden. Heel verdrietig voor iedereen om haar heen. Haar man, haar ouders, broers en zussen. En ook voor vrienden en collega’s.

Ik was in het buitenland en heb achter mijn laptop gehuild toen ik het bericht over haar overlijden las. Ik had een fijne band met haar. We plaagden elkaar veel. Ook later voelde ik verdriet, dit keer zonder tranen. Ik voelde het, en voelde het goed. Het mocht er zijn.

Sterkte

Terug in Nederland las ik de rouwkaarten door die op haar bureau stonden. En daar viel me iets op. Op vrijwel alle kaarten werd de nabestaanden ‘sterkte’ toegewenst.  Logisch, want dat is gebruikelijk in onze samenleving.

Er is echter iets vreemds aan die wens voor de nabestaanden. Deze mensen hebben een dochter, zus, vriend of collega verloren. Ze zijn verdrietig. Heel verdrietig. Met het woord ‘sterkte’ geven we aan dat de nabestaanden sterk moeten zijn.

Blijkbaar vinden de mensen die ‘sterkte’ toewensen, dat verdriet een teken van zwakte is. En dat komt overeen met hoe we worden opgevoed. Wanneer we klein zijn en we huilen dat onze opvoeders dan zeggen: ‘Je bent een grote jongen/meid. En die huilen niet’.

Eigen verdriet

In onze samenleving willen we niet geconfronteerd worden met verdriet. Want dan zouden we wel eens ons eigen verdriet kunnen voelen. En ook gaan huilen. Dat willen we niet. Want dan zijn we zwak, zo is onze overtuiging

Rouw en verliesMaar is verdriet (tonen) zwak? Het is om te beginnen een natuurlijk proces. Huilen is de manier om een groot verlies te verwerken. Dat zie je goed bij kinderen. Ze vallen, ze huilen. Ze willen namelijk spelen en dat kan nu even niet. Een verlies. En ze krijgen iets wat ze niet willen. Een zere knie. Ook een verlies.

Met huilen doorleeft het kind deze verliezen. Na een tijdje houdt je verdriet op, de waterlanders drogen op, het kind gaat weer blijmoedig spelen. Alsof er niets is gebeurd!

Verdriet is liefde

Wie dus huilt zorgt goed voor zichzelf, want je doorleeft je verdriet.  Doe je dat niet dan krijg je er later last van. En dat kan extreme klachten veroorzaken. Hoge bloeddruk, maagzweren, hartfalen etc. etc.

Wie goed voor zichzelf zorgt, houdt van zichzelf. En dus is verdriet hebben liefde. Voor dat of degene die je verloren bent, én voor jezelf.

En als verdriet liefde is, is verdriet dan zwak?

Stop jij regelmatig je verdriet weg, of redeneer je jouw verliezen steeds weg? Kom dan eens langs voor een gratis en vrijblijvende intake.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.