Verdriet hebben, niet wegstoppen

verdriet hebben

Iedereen heeft weleens verdriet. Groot of klein. En dat is normaal. Net zo normaal om dat verdriet te uiten. Door te huilen.

Wat jammer is, is dat in onze huidige maatschappij er nauwelijks ruimte is voor het hebben van verdriet. Mocht je al eens traantje plengen, want we hebben bijna allemaal geleerd dat je niet huilt in het openbaar, dan word je al snel getroost door iemand.

Stil maar

Die wil dan niet dat je doorgaat met huilen. Nee, die hoopt zo snel mogelijk dat je ermee ophoudt. Om daarvoor te zorgen zegt diegene dan ook dingen als ‘Het komt wel goed’, ‘Stil maar, stil maar…’ of iets vergelijkbaars. Bij een relatie die stuk is gelopen bijvoorbeeld ‘Ach joh, er zijn nog zoveel meisjes. Geen hand vol, maar een land vol!’.

Dat het niet gewenst is om in het openbaar (of sowieso) jouw verdriet te uiten, werd mij al jonge leeftijd duidelijk gemaakt. Vroeger, als ik was gevallen tijdens het rennen of springen, en ik stond snikkend met grote waterlanders voor mijn ouders, dan zeiden die vaak ‘Stil zijn hoor. Een grote jongen huilt niet’.

Verlies

Terwijl ik als kind iets natuurlijks deed. Ik had namelijk iets niet gekregen wat wel ik graag wilde (doorrennen en springen) en ik kreeg iets wat ik niet wilde (pijn, schaafwonden, blauwe plekken). Dat verlies moet verwerkt worden.

Moet? Ja, je hoeft niet zo veel in het leven. Maar met verdriet kan je maar beter doorleven. Zowel kleine teleurstellingen als grote verdrieten. Doe je dat niet, dan krijg je daar uiteindelijk de rekening voor gepresenteerd. Stress, depressies, hoge bloeddruk, maagzweren, hartfalen.

Stopt vanzelf

Dus ik deed als kind wat goed voor mij is: Huilen. Dat mijn opvoeders juist hun best deden om de tranen te stoppen, is tegennatuurlijk en ongezond. En ook nog compleet overbodig, want een huilbui stopt vanzelf. Je hoeft er niets voor te doen. En lang duurt het ook niet. Na maximaal 20 minuten drogen de tranen vanzelf op. Vaak veel sneller.

Overigens is het wel logisch, dat troosten om te zorgen dat de ander stopt met huilen. Als namelijk iemand huilt, dan worden we geconfronteerd met ons eigen verdriet. En voordat je het weet huil jezelf ook.

Waterlanders stromen

Zoals ik als kind heel natuurlijk aanvoelde dat huilen geneeskrachtig en helend werkte, zo laat ik nu als volwassen de waterlanders gewoon lopen. En weet je… het is nog fijn ook. Na een huilbui voel ik me altijd heerlijk opgelucht.

Soms is het moeilijk, of moeilijk geworden, om verdriet te hebben en een verlies te doorleven. Kom dan eens langs voor een gratis intake.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.